سوره شمس (خورشید)

سوگند به خورشید و روشنیِ آن [به هنگام بامداد]،

و سوگند به ماه، هنگامی که بعد از آن [= خورشید] در‌آید،

و سوگند به روز، هنگامی‌ که آن [= خورشید] را روشن [و جلوه‌گر] کند،

و سوگند به شب، هنگامی که آن را بپوشانَد،

و سوگند به آسمان و به ذاتی که آن را بنا کرد،

و سوگند به زمین و به ذاتی که آن را گسترانید،

و سوگند به جانِ [انسان] و ذاتی که آن را [آفرید و] نیکو گردانید،

سپس نافرمانی و پرهیزگاری‌اش را [به او] الهام کرد.

بی‌تردید، هر کس نفس خود را [از گناهان] پاک کند، رستگار می‌شود.

و هر کس آن را [با گناه] آلوده سازد، یقیناً زیانکار می‌شود.

[قوم] ثمود از روی سرکشی، [پیامبر‌شان را] تکذیب کردند،

آنگاه که بدکار‌ترین آنان [برای اقدام به جنایت] برخاست.

پیامبر الله [= صالح] به آنان گفت: «ماده‌شترِ الله و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهید]».

[ولی آنان] او را تکذیب کردند و آن [ماده‌شتر] را کشتند؛ پس پروردگار آنان به سبب گناهانشان بر سر‌شان عذاب آورد و همگی آنان را با خاک یکسان کرد

و [الله] از سرانجام آن [کار،] بیم ندارد.